Adwokat

Definicja

Adwokat (łac. advocator - przyzwany na pomoc) to zawód prawniczy, polegający na udzielaniu pomocy prawnej, na obronie oskarżonych w sprawach karnych (za popełnienie przestępstwa) oraz występowanie w zastępstwie stron przed sądami w sprawach cywilnych (np. dotyczących ochrony praw autorskich czy praw majątkowych), a także przed organami administracji i instytucjami. Adwokat może wykonywać swój zawód indywidualnie lub w zespołach adwokackich.



Predyspozycje

Teoretycznie adwokatem może być każdy, kto odznacza się inteligencją, ma odpowiednią wiedzę oraz ukończy stosowne etapy edukacji prawniczej. Jednak w rzeczywistości zawód ten wymaga znacznie więcej. Liczą się takie umiejętności, jak szybkość uczenia się oraz realizm w ocenie sytuacji i praktyczna biegłość w stosowaniu prawa (znajomość procedur, refleks w reagowaniu). Poza tym oczekuje się od adwokata talentu retorycznego, czyli znajomości sztuki przemawiania.

Oprócz tego, w pracy w firmach prawniczych istotnym atutem jest dyspozycyjność, oddanie firmie oraz dobre wyniki w nauce. Ważna jest też umiejętność analitycznego myślenia, odporność na stres i bardzo dobra znajomość obsługi komputera.



Dawniej i dziś

Prawo to dziedzina, na której zbudowano wszystkie nowożytne państwa. Było pierwszym, wraz z teologią, kierunkiem uruchamianym na najstarszych uczelniach Europy. O ile nie od razu ukształtował się ścisły podział na adwokatów, prokuratorów i sędziów, to z uniwersyteckich wydziałów prawa od początku rekrutowali się wszyscy adwokaci.

Tradycje adwokatury w Polsce sięgają jeszcze XI w. i panowania Bolesława Chrobrego, a pierwszy zapis poświęcony adwokatom można znaleźć w "Statutach wiślickich" (1347-70). Przez wieki status i charakter pracy adwokata nie ulegał zmianom - zmieniało się jedynie prawo, na którym się opierał.

Dziś adwokaci są środowiskiem dobrze zorganizowanym i dość hermetycznym. Podobnie jak inne zawody prawnicze, mają własny samorząd - radę adwokacką, która ma za zadanie dbać o etykę środowiska i regulować sprawy dostępu do tego zawodu. Współczesny adwokat ma też przed sobą cele służby społecznej, ponieważ jego zawód jest zawodem publicznoprawnym. Dlatego adwokat może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów, o których poinformuje zainteresowanego. Polska adwokatura należy do dwu międzynarodowych organizacji adwokackich: Internationale Bar Association (IBR) i Union Internationale des Advocats (UIA), zajmujących się oprócz spraw zawodowych również propagowaniem idei praw człowieka i obywatela, w tym ochroną adwokatów występujących w obronie tych praw w państwach totalitarnych.



Status społeczny

Pozycja społeczna adwokata jest różna w różnych krajach. Na szczególnie wysokim poziomie w hierarchii społecznej stoi adwokat w krajach anglosaskich, w których działają dwie grupy adwokatów - upoważnieni do występowania przed sądami (barristers) i uprawnieni tylko do obsługi prawnej klientów (solicitors). W Polsce adwokaci od lat cieszą się wielkim uznaniem i zaufaniem społecznym. Zawód ten jest jednym z bardziej prestiżowych w hierarchii profesji. Jego wykonywanie jest również związane ze sporymi dochodami i pozycją zarówno w środowisku prawniczym, jak i w polityce czy gospodarce.



Jak zostać adwokatem?

Ścieżka do tego zawodu jest jedna i jasno określona. Adwokatem nie można zostać inaczej niż poprzez ukończenie studiów prawniczych, a potem tzw. aplikacji adwokackiej (praktyki) oraz egzaminu. Na początek kandydata czekają studia na jednym z 14 uniwersyteckich wydziałów prawa (prawo prowadzą wszystkie uniwersytety, poza Uniwersytetem Opolskim) lub w jednej z kilku szkół niepaństwowych.

Zdać na prawo nie jest łatwo, ponieważ jego popularność w Polsce utrzymuje się na wysokim poziomie i liczba kandydatów przypadających na jedno miejsce waha się w granicach od 4 do 9. Ubiegających się o indeks czeka trudny egzamin wstępny, zwykle testowy z historii oraz wiedzy o społeczeństwie, a czasem z geografii. Jego zakres w części historycznej jest różny w zależności od wymagań uczelni, ale w każdym przypadku wymaga on posiadania solidnej wiedzy na poziomie szkoły średniej oraz umiejętności bardzo sprawnego posługiwania się nią.

Niektórzy uważają, że najlepiej przygotują się do egzaminu w czasie kursów przygotowawczych, inni za receptę uważają wiedzę nabytą na lekcjach prywatnych. Ale najskuteczniej, jak się wydaje, można ją przyswoić samemu, w swoim własnym tempie, we własny sposób. Trzeba się przygotować bardzo dokładnie z podręcznika do szkoły średniej. Podręcznik jednak nie wystarczy, warto mieć jeszcze wiedzę z różnych obszerniejszych kompendiów wiedzy historycznej. I, co ważne, jeśli chodzi o wiedzę o społeczeństwie, nie można się opierać na podręczniku - niezbędne są źródła bieżące oraz leksykony i encyklopedie pojęć z tego przedmiotu. Są nawet oficjalne zalecenia władz wydziałów, które można znaleźć w informacjach publikowanych każdego roku przed egzaminem, i które dotyczą właśnie sugerowanych lektur.

Jako jeden z nielicznych kierunków, w obrębie prawa nie ma specjalności, co wiąże się z odrębnym modelem kariery zawodowej. Absolwent prawa tuż po studiach nie jest jeszcze prawnikiem sensu stricto. Żeby nim zostać, musi przejść trudną procedurę aplikacji (trwającą 2 do 3,5 roku). Jeśli jej nie ukończy, ucierpi na tym jego prestiż zawodowy i zamknie sobie drogę do określonych zawodów - radcy, adwokata, sędziego, prokuratora i notariusza.

ŹRÓDŁO:

Źródło: Park Edukacja

1 2  następne »