Kompozytor

Z książki Pawła Hebdy i Jerzego Madejskiego "Zawód z pasją", wyd. "Park"
18.10.2005 , aktualizacja: 18.10.2005 17:49
A A A Drukuj
Definicja

Według hasła w encyklopedii kompozytor (łac. compositor - twórca, układający) to pojęcie oznaczające w muzyce autora utworów muzycznych. Ściśle rzecz biorąc, kompozytorem jest autor zapisu nutowego linii melodycznej utworu muzycznego. Współcześnie pojęcie funkcjonuje jako bardzo szerokie: za kompozytora uważa się zarówno autora piosenek, jak i utworów muzyki klasycznej.



Predyspozycje

Od kandydatów do tego zawodu, któremu nie wszyscy przypisują status profesji, a raczej powołania, wymaga się wyróżniającego się słuchu, przygotowania z przedmiotów teoretycznych oraz z gry na fortepianie w zakresie szkoły muzycznej II stopnia, uzdolnień twórczych.

Poza uzdolnieniami muzycznymi konieczna jest kreatywność, intuicja i wrażliwość w tej dziedzinie. Szeroka znajomość dzieł, stylów, technik muzycznych i możliwości głosu oraz instrumentów umożliwią z kolei łatwe poruszanie się po krainie muzyki i wzbogacą wyobraźnię. Dzięki temu kompozytor będzie mógł łatwo odwołać się do określonej stylistyki, parafrazować i wzbogacać ją.

Prawie niezbędne jest posiadanie wyższego wykształcenia muzycznego, zdobytego najlepiej na kierunku kompozycja i teoria muzyki. Ale równie ważna jest inna cecha: chęć i umiejętność nieustannej pracy nad sobą.



Dawniej i dziś

Status i rola kompozytora, jak każdego zawodu artystycznego, zależy zawsze od epoki. Kiedyś w większym stopniu była to rola służebna, rola nadwornego artysty, który był na utrzymaniu króla lub księcia. Dziś kompozytor jest w pełni samodzielny i działa na własną rękę. Oczywiście niebagatelna jest rola mecenatu, sprawowanego poprzez stypendia artystyczne. Inaczej niż kiedyś, kompozytor porusza się dziś po wielu obszarach. Ma do dyspozycji, poza muzyką klasyczną, muzykę teatralną, musicalową, filmową, tworzoną na potrzeby reklamy, jazzową czy rozrywkową. Pole działania jest więc bardzo szerokie.



Status społeczny

Od dawna kompozytorzy na całym świecie cieszą się wyjątkowym uznaniem społeczeństwa i są dość dobrze wynagradzani. Najwybitniejsi są czasem bardzo popularni. W Polsce wielkim rozgłosem może się poszczycić Krzysztof Penderecki, Mikołaj Górecki, Janusz Stokłosa, Zbigniew Preisner i kilku innych.



Jak zostać kompozytorem?

Jedyną drogą do tego, by być kompozytorem profesjonalnym, są studia na kierunku kompozycja na jednej z akademii muzycznych w Polsce lub za granicą.

W naszym kraju jest do wyboru 8 akademii muzycznych z ich wydziałami kompozycji i teorii muzyki. Często prowadzi się na nich także kierunki pokrewne: dyrygenturę oraz teorię muzyki.

Kandydaci na studia muzyczne muszą posiadać świadectwo ukończenia szkoły muzycznej II stopnia, choć w Krakowie, Warszawie i Łodzi niekoniecznie. Tu powinni wykazać się za to wiedzą na tym poziomie. W każdej uczelni egzamin ma charakter konkursowy. Składa się z kilku etapów i należy do najtrudniejszych na akademiach. Kandydat musi zaprezentować kilka (zwykle trzy), zróżnicowanych prac kompozytorskich. Ocenia się je w pierwszym etapie, kiedy to zdaje się także egzaminy dodatkowe z harmonii oraz kształcenia słuchu - pisemne i ustne.

W drugim etapie obowiązuje egzamin pisemny z historii muzyki oraz ustny z form muzycznych i praktyczny z fortepianu. Do wykonania jest najpierw utwór polifoniczny, a potem allegro sonatowe, etiuda z problemami technicznymi dla obu rąk oraz utwór dowolny. W niektórych uczelniach (np. w Krakowie) należy także zaliczyć instrumentoznawstwo i czytanie a'vista - obydwa ustnie.

Wreszcie w trzecim etapie jest egzamin pisemny związany tematycznie z kompozycją (samodzielna praca pisemna) i rozmowa kwalifikacyjna na temat motywacji do podjęcia takich studiów.

ŹRÓDŁO:


ZOBACZ TAKŻE

Wydarzenia rynku pracy