Księgowy

Z książki Pawła Hebdy i Jerzego Madejskiego "Zawód z pasją", wyd. "Park"
18.10.2005 , aktualizacja: 05.04.2007 15:46
A A A Drukuj
Definicja

Szukasz pracy na stanowisku księgowego? Zobacz oferty pracy w naszym serwisie

To fachowiec zajmujący się szeroko pojętą rachunkowością w firmie, w szczególności odpowiedzialny za sporządzanie dokumentacji dotyczącej zasad polityki rachunkowej podmiotu gospodarczego oraz innych niezbędnych instrukcji, ewidencji zdarzeń na podstawie dowodów księgowych, prowadzenie ksiąg rachunkowych, okresowe ustalanie oraz sprawdzanie drogą inwentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów i pasywów, dokonywanie ich wyceny oraz ustalanie wyniku finansowego, gromadzenie i przechowywanie dowodów księgowych, kontrolę ksiąg rachunkowych, sporządzanie sprawozdań finansowych, współpracę z biegłym rewidentem. W kompetencji księgowego znajduje się również dysponowanie kontem firmowym.



Predyspozycje

Wymagania stawiane dziś księgowemu są coraz wyższe, a wiąże się to z jego rosnącą pozycją. Księgowemu przyda się analityczny i logiczny umysł. Specyfika zawodu wymaga pewnych cech osobowości i charakteru, wśród których najważniejsze to: staranność, cierpliwość i uczciwość. Istotna jest także komunikatywność, choć nieco innego rodzaju niż np. na stanowiskach handlowych czy w działach public relations. Chodzi raczej o umiejętność precyzyjnej wymiany informacji z podwładnymi, kierownictwem i z pozostałymi osobami zatrudnionymi w firmie. Ma to wielkie znaczenie dla prawidłowości ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych, zachodzących w przedsiębiorstwie.



Dawniej i dziś

Zawód ten w pierwotnej formie ograniczał się jedynie do funkcji rachunkowych, nie wiązał się z umiejętnością zarządzania finansami. Dawniej, jedynie dla celów ewidencji nie występowała potrzeba tworzenia specjalizacji zawodowej. Dziś, w obliczu rozległości aspektów zawartych w zakresie czynności księgowego, nieunikniona jest jego specjalizacja, w zależności od zakresu działalności księgowego oraz od firmy, dla której pracuje. Należy jednak pamiętać o tym, że osoba, rozliczająca wyniki działań wielu różnych działów podmiotu gospodarczego, powinna także posiadać wiedzę z innych dziedzin.

Dla osób pracujących w międzynarodowych firmach szczególnie istotna jest znajomość międzynarodowych standardów księgowych (tzw. IAS), standardów narodowych ich firm (np. amerykańskie US GAAP, angielskie UK GAAP) lub wręcz własnych standardów, wypracowanych przez ich korporacje i spisanych w tzw. manualach. Równocześnie niezbędna jest doskonała znajomość polskich przepisów.



Status społeczny

Jeszcze kilkanaście lat temu księgowy nie cieszył się specjalnym poważaniem w środowisku i społeczeństwie. A to dlatego, że jego rola ograniczała się do kontroli zgodności dowodów księgowych, obrazujących operacje gospodarcze w firmie, nie wiązała się zaś z kreatywnym zarządzaniem jej finansami. Obecnie księgowy nie tylko rozlicza bieżącą działalność firmy, ale też ma wpływ na decyzje dotyczące wyboru odpowiednich procedur rozliczeniowych, analizuje wpływ wykorzystania aktywów dla realizacji celów firmy i związane z tym koszty. Sposób zatrudniania pracowników, prowadzenia rozliczeń publiczno-prawnych, audyt wewnętrzny, doradztwo księgowe, zarządzanie finansami przedsiębiorstw czy controlling, to także aspekty które znajdują się w spektrum zainteresowania szeroko rozumianego księgowego. Informacja pochodząca z "rachunkowości" dziś ma kluczowe znaczenie dla rozwoju podmiotu gospodarczego. Awans zawodu księgowego w społecznej hierarchii zawodów był więc nieunikniony i obecnie należy on do elit profesji finansowych. Fakt ten ma również pozytywne przełożenie na system wynagrodzeń osób działających w tej dziedzinie.



Jak zostać księgowym?

Księgowość wymaga - jak już wiadomo - specyficznej wiedzy z zakresu rachunkowości. I choć niektórym księgowym do startu zawodowego wystarczy technikum lub policealna szkoła księgowości, to prawdziwą karierę w tym zawodzie (np. stanowisko dyrektora finansowego) robi się po studiach i to z zakresu bankowości i finansów, najlepiej ze specjalnością księgową. Natomiast żeby pracować w tym zawodzie, niezbędne jest jeszcze zdobycie uprawnień księgowego, czyli zdanie egzaminu i otrzymanie licencji na kolejne stopnie księgowe. Unormowania prawne dają trzy rodzaje takiej możliwości od uprawnień "usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych" w mniejszym zakresie, poprzez "doradztwo podatkowe" w większym zakresie, po uprawnienia "biegłego rewidenta" w najszerszym zakresie odpowiedzialności.

Droga zaczyna się od studiów na kierunku finanse i bankowość na jednej z uczelni, które prowadzą specjalności rachunkowe. W tym zawodzie obowiązuje nieco nietypowa ścieżka edukacji. Studia z bankowości i finansów - do niedawna domena akademii ekonomicznych - są też prowadzone na kilku uniwersytetach i w wielu szkołach niepaństwowych. Są to studia magisterskie, 5-letnie, albo licencjackie, 3-letnie. Na każdej akademii ekonomicznej obowiązuje egzamin wstępny, identyczny jak na ekonomię, a więc składający się z testu językowego, egzaminu z matematyki oraz egzaminu z geografii lub historii. W większości szkół niepaństwowych na "fib" obowiązują jedynie rozmowy kwalifikacyjne, a jeśli egzaminy, to niezbyt trudne.

Finanse i bankowość studiuje się w całym kraju podobnie. Różnice między akademiami polegają na poziomie nauczania i doborze kadry prowadzącej, a także na renomie uczelni. Przez pierwsze 3-4 semestry program finansów i bankowości prowadzony na akademiach jest identyczny z programem innych kierunków na tych uczelniach. A to dlatego, że wszystkie uczelnie ekonomiczne wyposażają studentów w podstawową wiedzę, niezbędną każdemu, kto zajmuje się jakąkolwiek dziedziną ekonomii.

Finanse i bankowość można studiować w każdej akademii ekonomicznej w kraju. Różnie wygląda jednak sam układ studiów. Np. w warszawskiej SGH są to studia dwuetapowe: najpierw tzw. studium podstawowe (wiedza ogólna i podstawy wiedzy ekonomicznej na poziomie akademickim), potem studium dyplomowe (przedmioty specjalistyczne). Oznacza to, że studenci zaliczają zestaw przedmiotów obowiązkowych (do 3. semestru włącznie), a potem wybierają kierunek, na którym chcą w przyszłości studiować. W kolejnym semestrze następuje wybór jednej z dwóch specjalności. Oczywiście studenci mają szansę na ukończenie studiów po 6. semestrze, o ile napiszą pracę licencjacką i przystąpią do jej obrony. Ale większość i tak wybiera dalsze studia.

Studium podstawowe nie darmo nosi taką nazwę: mimo że trwa tylko trzy semestry, stanowi aż 40 procent wszystkich zajęć na studiach. W jego trakcie zalicza się aż 18 przedmiotów obowiązkowych (w tym 2 języki). Obejmują one dwa poziomy: na poziomie I są to przedmioty wykształcenia ogólnego, na II - przedmioty niezbędne każdemu ekonomiście, bez względu na to, jaki kierunek studiów wybierze. Chcąc uzyskać dyplom magistra, należy zdobyć 21 pkt, a decydując się na dyplom licencjata - 18 pkt.

ŹRÓDŁO:


Zobacz także

Wydarzenia rynku pracy