DefinicjaPsycholog (gr. psycho - dusza oraz lógos - nauka) to specjalista, który zajmuje się powstawaniem i przebiegiem procesów psychicznych, świadomością, stanami emocjonalnymi i cechami psychicznymi człowieka oraz procesami poznawczymi i wyobrażeniami, a także jego stosunkami z otoczeniem oraz zasadami rządzącymi tymi relacjami. Psycholog może się specjalizować - i najczęściej to robi - w różnych działach psychologii, np. w psychologii wychowawczej (pedagogicznej), pracy, rozwojowej lub funkcjonalnej.
PredyspozycjePrzyszły psycholog powinien mieć silną motywację do studiowania. Bardzo ważne jest też zainteresowanie zachowaniem ludzi, zadawanie sobie pytania o ich motywacje. Wreszcie konieczna jest umiejętność komunikowania się, rozumienia i słuchania innych ludzi, wrażliwość na ich problemy. Na psychologów nie nadają się ludzie z problemami psychicznymi i słabym kontaktem z otoczeniem, choć teoretycznie studiować może każdy.
Dawniej i dziśTrzeba wiedzieć, że są to studia z pogranicza kilku dziedzin, np. nauk humanistycznych i biologicznych. Psycholog musi się uczyć podstaw biologii, neurologii i neuropsychologii. Z drugiej strony jest to nauka bardzo bliska humanistyce, np. filozofii.
Popularność psychologii w ostatnich latach wynika stąd, że dyplom psychologa otwiera drogę do kariery w bardzo wielu dziedzinach, nie tylko psychologicznych. Znane są jej praktyczne zastosowania, i to nie w klinice, ale w terapii psychologicznej, w negocjacjach, w rozwiązywaniu konfliktów, w zarządzaniu ludźmi, w komunikacji społecznej.
Status społecznyPozycja psychologa zależy od jego miejsca pracy. Może pracować w lokalnej poradni lub w klinice i wtedy ma status zbliżony do statusu lekarza. Może również być pracownikiem lub współpracownikiem firmy konsultingowej i jako doradca personalny cieszy się większym prestiżem, a także osiąga bardzo wysokie dochody.
Jak zostać psychologiem?Wszędzie obowiązuje egzamin pozornie łatwy, a w rzeczywistości trudny - psycholodzy potrafią doskonale zbadać predyspozycje do zawodu i wiedzę. Zanim wybierze się uczelnię, trzeba dokładnie sprawdzić, jakie specjalności ona proponuje, ponieważ nie ma jednej psychologii - zawsze uczy się jej nieco inaczej i w nieco różnych zakresach. Jeśli na uczelni jest tylko tzw. psychologia ogólna lub kliniczna, może się to okazać niewystarczające na obecnym rynku pracy i po studiach i tak trzeba będzie się wyspecjalizować.
Przed egzaminem, który zwykle ma postać testu wiedzy ogólnej (wiedza o społeczeństwie, historia, humanistyka), warto nie tylko przyswajać wiedzę, ale też uczyć się myślenia, kojarzenia i czytania ze zrozumieniem. Egzamin na psychologię w całym kraju jest oparty na lekturach, które wcześniej trzeba przeczytać. Ale to nie wystarczy: trzeba się nauczyć wydobywać z nich informacje i operować nimi.
Wyjątkiem wśród wydziałów psychologii jest egzamin do Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej w Warszawie, gdzie obowiązuje tylko rozmowa kwalifikacyjna (nie ma testu), kandydata pyta się o zainteresowania, plany życiowe i zawodowe oraz motywacje do studiowania. Komisja sprawdza też orientację w bieżących problemach społecznych i zawodowych oraz umiejętność wypowiadania się.
Program studiów psychologicznych jest podobny w całym kraju. Studiuje się indywidualnie przynajmniej od III roku, ponieważ początek - pierwsze dwa lata - to tzw. kanon programu, obowiązkowy dla wszystkich. Po zaliczeniu tych dwóch lat studenci zaczynają wybierać kursy według katalogu i własnych zainteresowań. Kształtują więc sami swój profil studiowania, choć są ograniczeni tym, że muszą zdobyć odpowiednią liczbę punktów w ciągu roku. Punkty ECTS, które zdobywają, są zresztą znakomitą okazją do studiowania na innych uczelniach.
Zazwyczaj na III roku można zacząć tzw. ścieżkę specjalizacyjną - czyli zestaw zintegrowanych kursów. Chodzi tu np. o psychologię kliniczną, psychologię społeczną, psychologię kliniczną dziecka, pomoc psychologiczną człowiekowi dorosłemu, psychologię zarządzania, psychologię twórczości, psychologię sądową. Najbardziej popularne w skali kraju są ścieżki psychologii klinicznej i psychologii społecznej.
Psychologia społeczna robi dziś karierę dlatego, że pozwala zrozumieć, jak ludzie widzą i oceniają siebie oraz innych w różnych sytuacjach. Zdobywa się więc informacje uniwersalne, przydatne w każdych układach społecznych. Absolwent psychologii społecznej umie zastosować techniki perswazji, potrafi zapanować nad grupą osób i zanalizować źródło konfliktów. Wszystko to osiąga w trakcie zajęć, często mających charakter praktyczny (warsztaty).
ŹRÓDŁO: |  |
