Psychotesty - sprawdź, czy jesteś pracoholikiem

Andrzej Czajkowski od czerwca ma mnóstwo roboty. Telefony w jego biurze się urywają, napływają setki listów. Nauczył się już formułki: "Wspieramy przedsiębiorczość i samozatrudnienie. Firma ma być ambitna, perspektywiczna i dobrze wpasowywać się w otoczenie biznesowe." Musiał. W tym roku po raz pierwszy biuro, w którym pracuje, wystartowało z projektem dla ambitnego biznesu: zakwalifikowani do programu mieszkańcy Warszawy mają przez parę miesięcy uczyć się zarządzania firmą, prowadzenia księgowości oraz stworzyć biznesplan. Najlepsi w przyszłym roku dostaną dotację - do 40 tysięcy złotych.

- Zainteresowanie jest ogromne, dlatego możemy pogrymasić. Nie wspieramy projektów średnich i słabych. Tych bardzo dobrych jest tak dużo, że tylko one nas interesują - opowiada Andrzej Czajkowski. - Nie docenialiśmy przedsiębiorczości warszawiaków. Na ten projekt przewidzieliśmy tylko 120 miejsc, ale zgłoszeń mieliśmy od groma, więc zwiększyliśmy nabór do 185 osób - mówi.

Przez całe wakacje czytał kwestionariusze biznesowe. Napłynęło ich 1 451 - tę liczbę też zna na pamięć. Pracownicy przebierali w pomysłach na kwiaciarnie, salony odnowy biologicznej, sklepy internetowe, sklepy ze zdrową żywnością, pracownie ceramiczne, pracownie witrażu...

Dajcie kasę i spadam

firmy producenckie. - To jest taki wyścig, który się uruchomił w momencie, w którym złożyłem papiery w warszawskim ratuszu - mówi Jarosław Spychała. - Nie chcę zdradzać szczegółów, bo tu liczy się pomysł i wykonanie, a wiadomo, że chcę wygrać i dostać te 40 tys - dodaje.

Do Warszawy przyjechał z Torunia pięć lat temu. Od tego czasu, trochę przez przypadek, zajmuje się produkcją imprez promocyjnych dla firm. Zawsze na umowę zlecenie, której ma serdecznie dość. W ubiegłym roku zrealizował swój pierwszy film dokumentalny "100 Solidarnych" na rocznicę Solidarności. Opowiadał historie współczesnych młodych ludzi i to, jak rozumieją dzisiaj znaczenie słowa solidarność.

Sam ma 36 lat i po dziesięciu latach wrócił na uczelnię. Raz w tygodniu, w małych grupach, ma zajęcia z planowania strategicznego i operacyjnego, zarządzania, finansowania przedsiębiorstwa, badań rynkowych, marketingu... - Gdzie ja? Ja jestem humanista, a tu muszę się uczyć cyferek! - irytuje się Jarosław. - Jak na pierwszych zajęciach rozejrzałem się po sali i zobaczyłem te skwaszone miny na hasło "księgowość", pomyślałem, że sam pewnie taką mam. I zaraz po tym: do diabła, muszę się tego nauczyć! Kiedy opowiadałem znajomym o moim pomyśle na biznes, mówili: "idź tam i tam samo się zrobi". Nieprawda. Te 180 osób przyszło tu na targ pomysłów, myśleli podobnie do mnie: "szybko, szybko, dajcie kasę i spadam". A tu trzeba te pomysły jeszcze uzbroić w wiedzę i umiejętności. To już nie jest takie miłe - opowiada.

Żaden gość grający na pianinie Chopina

Każdy uczestnik projektu musi zaliczyć 75 godzin szkoleniowych i 10 godzin doradztwa. To one są najistotniejsze. Uczestnicy dyskutują wtedy z nauczycielami akademickimi i ekspertami o swoich biznesplanach. Zderzają się z rzeczywistością. Na wykresach zaznaczonych czerwoną kreską obserwują zyski swojego przedsiębiorstwa nie w okresie roku, ale dwóch, trzech, pięciu lat. Do tego dochodzą warsztaty praktyczne: komputerowe, internetowe i promocyjne.

- Nie byłem do końca zdecydowany. Długo chodziłem wokół tego projektu i ciągle coś mi przeszkadzało. Chyba bałem się, że powiedzą: "co pan z konia spadł? Z takim pomysłem tutaj?" Papiery złożyłem ostatniego dnia na godzinę przed zamknięciem biura - mówi Jarosław. - Powrót na uczelnię, sprawdzanie pomysłów daje ogromną siłę. Jesteśmy tutaj zamknięci w czymś, co przypomina symulator rzeczywistości. Nie tak bolesny i rozczarowujący, żeby nam się odechciało, ale na tyle podobny, że ubezpieczający przed wpadką. Ja to nazywam przyjemnym zderzeniem z rzeczywistością - mówi.

Marzeniem jego dzieciństwa było zrealizowanie filmu animowanego. Jeszcze nie jest na to gotowy, ale ma już mnóstwo nowych pomysłów. - Pierwszy film, jaki zrobię, gdy dostanę dotację, będzie o Warszawie. Nie jakieś tam migawki z ulicy, ani gość grający na pianinie Chopina, ale ludzie. Fajni i niefajni, ci dzienni i ci nocni. Może uda się go sprzedać miastu, a może zrobię go dla własnej satysfakcji - opowiada. Żeby rozwinąć interes potrzebuje zaplecza technicznego: kamer, blend, światłomierzy, statywów. Dotacja, razem z tym, co już teraz ma, pozwoli na zakup kamer i podnośników. Będzie już trochę bliżej.

Pomysł na... "Dziurkę"

"Dziurka" to nie miejsce przerzutu kradzionych samochodów, ani egzotyczny drink, choć z tym drugim ma najwięcej wspólnego. To miejsce - fakt, ale na razie tylko w wyobraźni jednej osoby. Agnieszka wyobraża je sobie tak: już od wejścia będzie czuć, że to miejsce o kobietach i dla kobiet. Przygaszone światła, kameralna atmosfera, tematyczne wieczory muzyczne, dobre, markowe drinki, żadnego badziewia, esencja klasy. - Od kiedy wymyśliłam sobie własny biznes, to śni mi się to miejsce. Zamykam oczy i je widzę - mówi Agnieszka Katowicz. Chce otworzyć miejsce dla mniejszości seksualnych. Lesbijek konkretnie. - W weekendy będziemy zapraszały artystów z alternatywnych klimatów, drag queen i dziewczyny przebierające się za facetów. Chcę, by wszyscy wykluczeni czuli się u nas, jak w domu - opowiada.

Agnieszka spodziewała się problemów. Warszawa niby jest tolerancyjna, ale jak dotąd żaden lesbijski klub długo się nie ostał - niby otwarta, a jednak nikt na forum nie mówi głośno, że jest innej orientacji, niby jej mniejszości trzymają się razem, ale w weekendy drzwi gejowskich klubów są dla lesbijek zamknięte. Dlatego, gdy składała papiery na dofinansowanie, niespecjalnie wierzyła, że ktoś zaufa jej intuicji. Sądziła, że ją wyśmieją, a kwestionariusz odłożą na inną półkę. Tę, na którą odkładają wszystkich innych wariatów. Jednak trafiła do programu z dobrą rekomendacją. - Wierzę w ten projekt, znam rynek, rozmawiałam z dziewczynami na forach, ze znajomymi, wiem czego potrzebują. A ja im to mogę dać - mówi. Agnieszka od zawsze lubiła sprawiać innym przyjemność, cieszy ją gdy ktoś inny śmieje się za jej sprawą. Ma naturę aktywistki, czuje, że świetnie spełni się w roli animatorki. Wreszcie jakaś praca będzie odpowiadała jej umiejętnościom i aspiracjom. Wybór własnej działalności gospodarczej to często ucieczka od ram rynku pracy, który jest za ciasny.

W żadnym z poprzednich miejsc pracy nie została dłużej niż rok. Chyba potrzebuje zmian, szuka różnorodności. Korporacje tego nie zapewniają. Chwilowo pracuje w dużej firmie badającej rynek. Jest sympatyczną panią recepcjonistką. Zarabia tyle, że starcza na przyjemności, ale wieczorami zawsze wraca do marzeń o własnym klubie, który przybliża się z każdym tygodniem.

Ma już za sobą pierwsze zajęcia. 180 osób zostało podzielonych na mniejsze grupy, ale wszyscy i tak patrzą na siebie wilkiem. - Traktujemy siebie jak konkurencję. Każdy chce zachować dla siebie swój pomysł na biznes, trzyma go przy sobie i o nim nie rozmawia. Ja się nie boję, bo kto się odważy powtórzyć taki krok? - pyta.

Dobre duchy ambitnego biznesu

- Nie mogę dłużej siedzieć w domu. Mierzi mnie widok kapci, telewizora i garnków - mówi Krystyna Szybańska. - Chciałabym coś jeszcze w życiu zrobić, rozwinąć się. Mam jeszcze tyle do zaoferowania światu - wzdycha. Tylko, że świat jej nie chce. Od dziewięciu lat jest bezrobotna. Szukała pracy, a jakże. Zawsze jednak słyszała: za stara, za mało dynamiczna, nie odnajdzie się w zespole. To było jak wyrok. - Zostałam skazana na kapcie i ten nieszczęsny telewizor - uśmiecha się blado.

Ma pięćdziesiąt parę lat, jest szczuplutka, bardzo zadbana, ma piękne paznokcie. Przez długi czas była manicurzystką, wcześniej florystyką, krawcową. Żyło im się bardzo dobrze. Jej mąż, kochający i bardzo czuły, córka, udana i piękna po mamie. A potem zachorował teść. Ktoś musiał się nim opiekować - padło na Krystynę. Wypadła z obiegu, tylko stare klientki przychodziły czasem do domu zrobić paznokcie.