Państwo Środka w ostatnim czasie przypomina rozpędzoną lokomotywę. Wzrost PKB w ciągu ostatnich 4 lat był na średnim poziomie 10%, a w przeciągu 10 lat jego dynamika nie była niższa niż 6,5%. Rozwój gospodarczy w znaczącym stopniu przekłada się na wzrost wynagrodzeń. W 2007 roku wzrost realny wynagrodzeń w Chinach wyniósł 8%. Według raportu firmy Mercer w roku 2008 prognozowany wzrost płac nominalnych będzie się kształtował na poziomie 7,5%. Podobnie jak w przypadku większości krajów rozwijających się, problem "słonia azjatyckiego" tkwi w rosnącej inflacji. Przy 3,2% stopie inflacji realna płaca jest prognozowana na poziomie 4,3%. Jednocześnie warto pamiętać, że gospodarka chińska nadal ma pozostałości komunistyczne. Rządząca partia w dużej mierze kontroluje i wpływa na to, co się dzieje w kraju. W gospodarce panują zasady, które są odgórnie narzucane i które mogą stanowić bariery przy ustalaniu płac przez pracodawców. Ponadto, rząd chiński nie podaje do wiadomości części danych. Przykładowo, dane odnośnie płac za godzinę pracy są dostępne od 2002 roku. Dodatkowo, niektóre dane nie są w ogóle zbierane przez żaden urząd statystyczny.
Z tabeli 1 oraz wykresu 1 wynika, że płaca pracowników fizycznych od 1990 roku w przemyśle wzrosła o ponad 110%. Dla kategorii przedsiębiorstw państwowych, spółdzielczych i pozostałych przedsiębiorstw wzrosty wynoszą odpowiednio - 104,3; 76,7 i 79,1. Jednak największy przyrost wynagrodzeń notowany jest w Chinach na okres od roku 1999. W ciągu 6 lat (okres 1999-2004) wynagrodzenia całkowite pracowników fizycznych w przemyśle miejskim wzrosły o 69,1%, w przedsiębiorstwach państwowych - o 74%, spółdzielczych - o 53% a pozostałych przedsiębiorstwach - o 52%.
Zmiany procentowe są bardzo duże. Jednak należy przy tym pamiętać, że ogólny poziom płac jest bardzo niski. Innymi słowy niewielka zmiana nominalna przekłada się na dość dużą zmianę procentową.
Wynagrodzenia w podsektorach przemysłowychWynagrodzenie różni się w zależności od gałęzi gospodarki. Chiny w głównej mierze kładą nacisk na rozwój przemysłu. Sektor ten odznacza się dużą rozpiętością płac. Płaca w branży tytoniowej jest średnio 3-krotnie wyższa od płacy w branży tekstylnej. Tabela 2 przedstawia rozpiętość dochodów pracowników w różnych podsektorach przemysłowych.
Średnie zarobki w miejskim sektorze przemysłowym w Chinach wyniosły 11 152 CNY rocznie. Największa ilość osób pracowała w podsektorze tekstylnym. Jednak zarobki tych pracowników były średnio najniższe w całym sektorze przemysłowym. Wynosiły one zaledwie 7 268 CNY rocznie, co stanowiło równowartość 913 USD. Równie liczny pod względem pracowników był podsektor odzieżowy i włókienniczy. Tu natomiast mimo, że średnia zarobków była o około 25% wyższa od zarobków pracowników podsektora tekstylnego (9 066 CNY), to wynagrodzenia były również poniżej średniej krajowej (w sektorze miejskim). Podsektor tytoniowy był najlepiej opłacaną branżą w przemyśle. Przeciętne płace są w nim ponad dwukrotnie wyższe od średniej krajowej (23 744 CNY). Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że pracuje w nim zaledwie niecały 1% całkowitej liczby zatrudnionych w przemyśle miejskim. Oprócz podsektora tytoniowego dość wysokie średnie płace w sektorze przemysłowym są w branży elektronicznej i telekomunikacji oraz przetwórstwie paliw i surowców energetycznych. Wynoszą one odpowiednio 17 636 CNY i 17 357 CNY. Trzeba pamiętać, że statystyki te dotyczą jedynie sektora przemysłowego w większych aglomeracjach. Dane te są dużo niższe w analogicznym sektorze na terenach wiejskich.
W 2005 roku wynagrodzenie w 4 głównych miastach Chin rosło w przedziale od 6-7,5 %. Najsłabszy przyrost płac zanotowano w Shenzen, gdzie średnie pensje pracowników podniesiono o 6,6%. W mieście tym największy wzrost wynagrodzeń zanotowali specjaliści a najniższy pracownicy fizyczni. W trzech pozostałych miastach (Pekinie, Szanghaju i Guangzhou) podwyżka pensji była porównywalna ok. 7,4 - 7,5%. We wszystkich badanych miastach największy wzrost wynagrodzeń zaznaczył się w grupie kierowników. Najniższy zaś wśród pracowników fizycznych i top managementu.
Wynagrodzenia w Specjalnych Strefach EkonomicznychW zależności od prowincji płace minimalne mogą być ustalane na różnych poziomach. Ponadto, każda komórka administracyjna w prowincji posiada prawo do narzucania własnych wytycznych odnośnie płac. Wynagrodzenia zmieniają się również w zależności od miast. Przykładowo, w prowincji Jiangxi w południowo-wschodniej części Chin w 2005 roku płace minimalne ustalono na 270 CNY. Stanowiło to wartość 32,93 USD. W tym samym roku płace minimalne w Szanghaju wynosiły 690 CNY - 84,15 USD. Na szczególną uwagę zasługują Specjalne Strefy Ekonomiczne. Wynagrodzenia pracowników ustalane są według zasady: "niżej niż w Hongkongu, wyżej niż w wewnętrznych regionach kraju". W ostatnim czasie przeprowadzono reformę systemu wynagrodzeń. Do tej pory wynagrodzenia składały się z płacy zasadniczej i wielu innych dodatkowych składników. Płaca zasadnicza była na stosunkowo niskim poziomie i wynosiła nie więcej niż 50% całego wynagrodzenia. Większość stanowiły dodatki. Po reformie struktura wynagrodzeń w SSE przedstawia się następująco:
Płaca zasadnicza - stanowiąca około jednej trzeciej całego wynagrodzenia. Dodatek za zajmowane stanowisko - około 37% całości. Dodatek zmienny zależny od wyników gospodarczych przedsiębiorstwa i od wkładów pracy pracownika - na poziomie ok. 22%.Dodatek za pracę w przedsiębiorstwie w rejonie przygranicznym oraz dodatek inflacyjny - ok. 10%.Większość przedsiębiorstw w Specjalnych Strefach Ekonomicznych stosuje właśnie taką metodę wynagradzania. Możliwa jest również płaca akordowa. Firmy międzynarodowe, które tworzą z firmami chińskimi jednostki typu joint venture, posiadają dodatkowo przywilej ustalania własnego systemu wynagrodzeń i wypłaty zasiłków pieniężnych.
